คำแนะนำโรคฝีดาษวานร การเตรียมตัวก่อนบิน เที่ยวต่างประเทศอย่างอุ่นใจ

การเดินทางไปต่างประเทศนั้นน่าตื่นเต้น แต่สิ่งสำคัญคือต้องคำนึงถึงสุขภาพ และความปลอดภัยของตนเอง โดยเฉพาะอย่างยิ่งในช่วงที่มีการระบาดของโรคต่างๆ โรคฝีดาษวานรเป็นโรคติดเชื้อที่พบได้ในหลายประเทศทั่วโลก แม้ว่าโดยทั่วไปแล้วจะมีอาการไม่รุนแรง แต่ก็อาจทำให้เกิดความเจ็บป่วยที่ร้ายแรงได้ในบางราย ดังนั้น ผู้ที่วางแผนจะเดินทางไปต่างประเทศควรศึกษาข้อมูลเกี่ยวกับโรคฝีดาษวานร รวมถึงวิธีการป้องกันตนเองจากการติดเชื้อ บทความนี้มี คำแนะนำโรคฝีดาษวานร สำหรับผู้เดินทางไปต่างประเทศ เพื่อลดความเสี่ยงในการติดเชื้อโรคฝีดาษวานร และเพื่อให้การเดินทางของคุณเป็นไปอย่างราบรื่น และปลอดภัย

สาเหตุ และการติดต่อ

โรคฝีดาษวานรเกิดจากเชื้อไวรัส Monkeypox ซึ่งอยู่ในกลุ่มเดียวกับไวรัสที่ก่อโรคฝีดาษ หรือไข้ทรพิษ (Smallpox) แต่มีความรุนแรงน้อยกว่า เดิมทีโรคนี้ติดต่อจากสัตว์มาสู่คน โดยพบได้ในสัตว์ฟันแทะหลายชนิด เช่น หนู กระรอก และสัตว์ตระกูลลิง อย่างไรก็ตาม ปัจจุบันพบว่ามีการติดต่อจากคนสู่คนด้วย

การติดต่อสามารถเกิดขึ้นได้หลายทาง

• จากสัตว์สู่คน: ผ่านการสัมผัสเลือด สารคัดหลั่ง หรือบาดแผลของสัตว์ที่ติดเชื้อ รวมถึงการบริโภคเนื้อสัตว์ติดเชื้อที่ปรุงไม่สุก
• จากคนสู่คน: ผ่านการสัมผัสสารคัดหลั่ง สัมผัสรอยโรค หรือใช้สิ่งของร่วมกับผู้ติดเชื้อ
• ผ่านทางละอองฝอย: จากการหายใจ แต่ต้องเป็นการสัมผัสใกล้ชิดเป็นเวลานาน

PrEP อาจเป็นตัวเลือกของคุณ * ราคาและบริการฟรีขึ้นอยู่กับแต่ละสถานบริการ กรุณาตรวจสอบรายละเอียดก่อนรับบริการ สำรวจทางเลือก PrEP → 10

อาการ และระยะการดำเนินโรค

หลังจากได้รับเชื้อ ผู้ป่วยจะเริ่มมีอาการภายในเวลา 5 – 21 วัน โดยแบ่งเป็นสองระยะ ระยะที่ 1: ระยะไข้ (ประมาณ 1-3 วัน)

• มีไข้
• ปวดศีรษะรุนแรง
• ปวดเมื่อยตามตัว
• ต่อมน้ำเหลืองโต (เป็นลักษณะเด่นที่แยกจากโรคไข้ออกผื่นชนิดอื่น)
• บางรายอาจมีอาการไอ เจ็บคอ

ระยะที่ 2: ระยะออกผื่น (เริ่มหลังมีไข้ 1-3 วัน) ผื่นจะมีการเปลี่ยนแปลงตามลำดับดังนี้

• ผื่นแดงราบ
• ผื่นแดงนูน
• ตุ่มน้ำ
• ตุ่มหนอง
• ตกสะเก็ด และหลุดลอกออก

ผื่นมักพบมากบริเวณ

• ใบหน้า
• แขน และขา
• ฝ่ามือ และฝ่าเท้า
• บางรายอาจพบที่เยื่อบุช่องปาก อวัยวะเพศ และเยื่อบุตา

การแพร่เชื้อ: ผู้ติดเชื้อสามารถแพร่เชื้อได้ตั้งแต่เริ่มมีอาการไข้ แต่จะแพร่เชื้อได้มากที่สุดในช่วงที่มีผื่นขึ้นจนกระทั่งสะเก็ดหลุดลอกออกทั้งหมด

คำแนะนำโรคฝีดาษวานร สำหรับการรักษาและความรุนแรงของโรค

• โดยทั่วไป โรคฝีดาษวานรจะหายได้เองภายใน 2-4 สัปดาห์
• อัตราการเสียชีวิตในคนทั่วไปอยู่ที่ 3-6%
• ผู้ป่วยเด็กมีโอกาสเสียชีวิตมากกว่าผู้ใหญ่
• ผู้ป่วยที่อายุน้อย หรือมีภูมิคุ้มกันบกพร่องอาจมีอาการรุนแรง และเกิดภาวะแทรกซ้อนได้ เช่น:
• การติดเชื้อแบคทีเรียแทรกซ้อน
• ปอดอักเสบ
• สมองอักเสบ
• ติดเชื้อในกระแสเลือด
• ติดเชื้อในกระจกตา ซึ่งอาจส่งผลต่อการมองเห็น

คำแนะนำโรคฝีดาษวานร ในการป้องกัน

วัคซีน

• ในอดีต มีการนำวัคซีนป้องกันโรคฝีดาษมาใช้ในการป้องกันโรคฝีดาษวานร
• ปัจจุบัน วัคซีนเฉพาะสำหรับโรคฝีดาษวานร

การป้องกันตนเอง

• ล้างมือบ่อยๆ ด้วยสบู่ และน้ำ หรือใช้เจลแอลกอฮอล์
• หลีกเลี่ยงการใช้ของใช้ส่วนตัวร่วมกับผู้อื่น เช่น ผ้าเช็ดตัว เสื้อผ้า หรือเครื่องนอน
• หลีกเลี่ยงการสัมผัสใกล้ชิดกับผู้ป่วย หรือผู้ที่มีความเสี่ยงในการติดโรค
• หลีกเลี่ยงการสัมผัสสัตว์ที่อาจเป็นพาหะนำโรค โดยเฉพาะในพื้นที่ที่มีการระบาด
• ไม่รับประทานอาหารจากเนื้อสัตว์ปรุงไม่สุก โดยเฉพาะในพื้นที่ที่มีการระบาด

ตรวจ HIV หรือปรึกษาเรื่อง PrEP * ราคาและบริการฟรีขึ้นอยู่กับแต่ละสถานบริการ กรุณาตรวจสอบรายละเอียดก่อนรับบริการ ดูคลินิกใกล้ฉัน → 02

คำแนะนำโรคฝีดาษวานร สำหรับผู้เดินทางไปพื้นที่ระบาด

ก่อนการเดินทาง

• ศึกษาข้อมูลสถานการณ์การระบาดในพื้นที่ที่จะเดินทางไป
• เตรียมอุปกรณ์ป้องกันส่วนบุคคล เช่น หน้ากากอนามัย เจลแอลกอฮอล์
• ปรึกษาแพทย์หากมีโรคประจำตัว หรือภูมิคุ้มกันบกพร่อง
• ฉีดวัคซีนป้องกันโรคฝีดาษวานร

ระหว่างการเดินทาง

• หลีกเลี่ยงการสัมผัสสัตว์ที่อาจเป็นพาหะนำโรค โดยเฉพาะสัตว์ป่า หรือสัตว์ที่ป่วย
• หลีกเลี่ยงการสัมผัสใกล้ชิดกับผู้ป่วย หรือผู้ที่มีอาการคล้ายโรคฝีดาษวานร
• รักษาสุขอนามัยส่วนบุคคลอย่างเคร่งครัด
• ติดตามสถานการณ์การระบาดในพื้นที่อย่างใกล้ชิด
• หลีกเลี่ยงการเข้าร่วมกิจกรรมที่มีการรวมตัวของคนจำนวนมากในพื้นที่เสี่ยง
• รับประทานอาหารที่ปรุงสุกเท่านั้น

การเฝ้าระวังอาการ

• สังเกตอาการของตนเองอย่างใกล้ชิดขณะอยู่ในพื้นที่เสี่ยง
• ติดตามอาการต่อเนื่องเป็นเวลา 21 วันหลังออกจากพื้นที่เสี่ยง
• หากมีอาการผิดปกติ เช่น ไข้ ต่อมน้ำเหลืองโต หรือมีผื่นขึ้น ให้รีบไปพบแพทย์ทันที
• แจ้งประวัติการเดินทาง และการสัมผัสโรคแก่แพทย์ผู้ตรวจรักษา

มาตรการสำหรับผู้เดินทางกลับจากประเทศที่มีการระบาด

• ผู้เดินทางจะได้รับการคัดกรองอาการ และประวัติเสี่ยง ณ จุดคัดกรองเมื่อเดินทางเข้าประเทศ
• หากมีประวัติสัมผัสสัตว์นำโรค หรือผู้ป่วยยืนยัน ให้แจ้งแก่เจ้าหน้าที่ควบคุมโรคติดต่อระหว่างประเทศทันที
• รายงานอาการของตนเองอย่างสม่ำเสมอแก่เจ้าหน้าที่สาธารณสุขเป็นเวลา 21 วัน หากมีประวัติเสี่ยง
• หากมีอาการผิดปกติ ให้รีบแจ้งเจ้าหน้าที่ และไปพบแพทย์ทันที
• ในกรณีที่พบผู้ติดเชื้อโรคฝีดาษวานรในเที่ยวบิน จะมีการติดตามผู้ที่นั่งใกล้ หรือสัมผัสกับผู้ป่วยในเที่ยวบินนั้นๆ เพื่อเฝ้าระวัง และป้องกันการแพร่ระบาด

โดยสรุป การป้องกันตนเองจากโรคฝีดาษวานรเป็นสิ่งสำคัญอย่างยิ่ง โดยเฉพาะผู้ที่เดินทางไปยังพื้นที่ที่มีการระบาด การรักษาสุขอนามัยที่ดี การสวมใส่หน้ากากอนามัยและการหลีกเลี่ยงการสัมผัสกับผู้ที่มีอาการ หรือสัตว์ที่อาจเป็นพาหะของเชื้อ จะช่วยลดความเสี่ยงในการติดเชื้อได้อย่างมีประสิทธิภาพ นอกจากนี้ การเฝ้าระวังอาการต่าง ๆ และการติดตามสุขภาพอย่างใกล้ชิดเป็นอีกหนึ่งแนวทางสำคัญในการป้องกันการติดเชื้อ การให้ความสำคัญกับการปฏิบัติตามคำแนะนำจากแพทย์และเจ้าหน้าที่สาธารณสุขในพื้นที่ จะช่วยให้การป้องกันโรคฝีดาษวานรเป็นไปได้อย่างเต็มที่ และหากพบอาการที่น่าสงสัย ควรรีบปรึกษาแพทย์ทันที เพื่อรับคำแนะนำในการรักษาและป้องกันการแพร่ระบาดของโรคอย่างรวดเร็วและมีประสิทธิภาพ เอกสารอ้างอิง World Health Organization. Monkeypox.

• who.int/news-room/factsheets/detail/monkeypox. Published 2022. Accessed May 24, 2022.

Center of Disease Control and Prevention. Monkeypox.

• cdc.gov/poxvirus/monkeypox/index.html. Published 2022. Accessed May 31, 2022.

แหล่งอ้างอิงที่ตรวจสอบแล้ว

ตรวจสอบลิงก์และความเกี่ยวข้องกับประเด็นหลักของบทความเมื่อ 13 สิงหาคม 2569 แหล่งอ้างอิงเหล่านี้รองรับเฉพาะขอบเขตที่ระบุในเอกสารต้นทาง และไม่ใช้แทนคำแนะนำทางการแพทย์ กฎหมาย หรือบริการเฉพาะบุคคล

1. WHO: Mpox fact sheet เข้าถึงเมื่อ 13 สิงหาคม 2569
2. CDC: About Mpox เข้าถึงเมื่อ 13 สิงหาคม 2569